Troostende sterren.

'Als je niet kunt slapen, vannacht zijn er per uur honderden sterren die vallen', zei mijn vriend. Hij stond er heel blij bij te kijken, alsof het een buitenkansje was om slecht te slapen.
Toch, mijn nieuwsgierigheid was gewekt en tegen de tijd dat ik naar bed wilde gaan (rond middernacht) stapte ik even naar buiten, kijken of het helder was en of er inderdaad wat te zien was. Ik zag een prachtige heldere hemel, vol sterren, de melkweg, maar geen vallende sterren.

Aan de overkant van de weg begonnen de honden van de buren te blaffen en even later hoorde en zag ik ook de buurman die bijzonder ongepast even een sterke lantaarn op mijn huis zette. Ik stond stil te wachten tot dat lawaaierige circus naar binnen was en keek weer naar boven, 'flits' zag ik, en ik geloofde mijn ogen bijna niet, maar enkele seconden later zag ik al de volgende vallende ster.

Eerst telde ik ze, maar daar stopte ik mee, zoveel zag ik er. Ik kreeg een zere nek en ik werd koud maar ik vond het moeilijk om naar binnen te gaan, ik werd zo kalm van het kijken naar die sterren en voor het eerst vandaag was ik rustig in plaats van somber. Het was troostend en geruststellend om in de kou, door niets meer gestoord, te kijken naar die onmetelijke ruimte, en telkens verrast te worden door de vallende sterren.

Omdat ik ging rillen ging ik naar binnen, zette water op voor een kruik maar had niet veel geduld, zodra het water warm genoeg was vulde ik de kruik, sloeg een deken om me heen met de kruik voor mijn lijf, stapte weer naar buiten: 'flits, flits, flits' zag ik direct.
Ik keek omhoog tot mijn nek zeer ging doen en ik begon een plannetje te bedenken, ik wilde een groot stuk karton pakken en daarop gaan liggen om nog een tijdje te kunnen blijven kijken maar dan zonder nekpijn ... een deken, de kruik, een kussen ... maar ja, er lag ook een dun laagje sneeuw ....... kortom, lafjes gaf ik het plan op, bang om buiten in slaap te vallen. Dat overleef je volgens mij niet met deze temperaturen.
Als om mijn laatste restje twijfel over dit plannetje weg te nemen zag ik dat mist over het dak van mijn huis kwam rollen en binnen no-time verdween het prachtige uitzicht op de hemel. Slechts hier en daar zag ik nog een helder stukje hemel.

Ik ging naar binnen waar mijn thee steenkoud was geworden. Toch dronk ik het op, ging mijn tanden poetsen en viel wat later veilig in mijn eigen bed in slaap.

Zonnewarmte.

Ze zat hier aan tafel van de week, mijn vriendin Simone. Ze was voor 'zaken' hier in het noorden en kwam een nachtje voor de gezelligheid logeren. Ze had 'onze' boekjes inmiddels bij een klant afgeleverd.
Ooit hebben we samen dat boekje gemaakt ('stille genoegens') naar aanleiding van een gesprek dat begon aan haar keukentafel. Ik schilde een sinaasappel en sneed die in duizenden stukjes, gewoon omdat dat zo'n lekker gevoel is, hoe dat mesje door die dikke sinaasappelschil snijdt. Het gesprek kwam op 'stille genoegens' en uiteindelijk, met het oog op de toen naderende atelierroute, verzamelden we 'genoegens' waar mensen het niet gauw in het openbaar over hebben of zelfs graag voor anderen verzwijgen. Ons doel was al die genoegens in een boekje samen te brengen.
Het verzamelen leidde tot leuke gesprekken met allerlei mensen. Een van de mooiste stille genoegens vond ik: "opstaan met een liedje in je hoofd", een stil genoegen van mijn zwager Karel. Zelfs toen hij ziek was zei hij: weet je dat ik dat nog steeds heb, dat er 's morgens een liedje door mijn hoofd speelt als ik opsta?'.
Dat boekje werd een succes tijdens de open atelier route en is, geheel dankzij de inspanningen van mijn vriendin, herdrukt. Je kan het bestellen via Simone's webwinkel "Gloria".

Kortom, we hadden het over de aanleiding van het maken van het boekje, maar hadden het ook over onze gezondheid, het ouder worden, over verlies van geliefden, en over onze eigen sterfelijkheid.
Ik zit in zo'n levensfase waarin er van alles gebeurt, waarin verdriet een vaste metgezel is.
Ik hoorde mezelf zeggen: 'ik heb het gevoel dat het van binnen tocht'. Geen idee waar die woorden opeens vandaan kwamen maar zo is het echt. Het rilt en schudt af en toe om af te wisselen met een gevoel van kou, leegte.
Simone begreep wat ik bedoelde, ze kent het gevoel.

Zo gaat dat soms in het leven, de wind steekt op, en aan diegene die je liefhebt wordt gescheurd en getrokken en daardoor ook aan jezelf.
Overmacht.
Het enige dat je kan doen is de storm uitzitten.
Mijn vriendin Marrie zegt altijd: de storm gaat ook weer liggen.

Aan haar woorden hou ik me vast, me soms voelend als het kind van vroeger in het openlucht zwembad.
Het was een van mijn 'stille genoegens', het gevoel van de zon op je lijf op een onverwachts moment. Herinner je je nog, dat wanneer je als kind naar het buitenbad ging om te zwemmen, het eigenlijk nog te koud was, maar je toch met zijn allen het water in ging? Als je tanden gingen klapperen moest je er uit. Je rende zo snel je benen konden naar je te kleine badhanddoek, rillend en koud in je badpakje en het slimste was om je stijf op je handdoek neer te drukken tegen de aarde, zo min mogelijk wind vangend, armen klemvast tegen je zij, het liefst pal naast iemand anders. Wachtend, rillend van de kou, af en toe naar de hemel opkijkend of er al een blauw stuk zichtbaar was in de hemel, kijkend hoe de wolken traag voorbij schoven, twijfelend of de zon door zou breken. Maar soms, opeens ....... braken de wolken en voelde je die met niets te vergelijken warmte van de zon.
Doe je ogen even dicht, en stel je voor ..... de wind gaat liggen, de zon komt door. Voel je de warmte? Voel je het?