Donna Eden - Tai Chi voor kinderen.

Via een fysiopraktijk hier in de buurt kreeg ik de vraag of er ook tai chi aan kinderen wordt gegeven. Het antwoord is ja, maar hier in Nederland niet veel. Jammer want de kinderen schijnen er rustig van te worden en ze leren zich beter te concentreren, of, ze kunnen zich beter concentreren. 

Wordt bij sommige culturen tai chi de kinderen al met de paplepel ingegeven, hier in Nederland is tai chi letterlijk chinees. Veel mensen hebben geen idee wat het is. Een soort yoga toch? Ja en nee. 

Er zijn overeenkomsten. Maar daar ga ik het nu niet over hebben. 

Wat ik al zoekende naar tai chi voor kinderen op youtube vond is de hyperaktieve Amerikaanse Donna Eden, die heeft echt overal een oefening voor. Als je rijk wilt worden, in de menopauze zit, last van teveel prikkels hebt, rug en oogklachten, Donna heeft er een oefening voor. Dat is niet zo raar want het is allemaal gebaseerd op tai chi. Ze noemt het alleen energie-oefeningen. Ze gebruikt de tapping-methodes op energiepunten of strijkoefeningen langs de meridianen, ze beweegt vrij snel maar het lijkt veel mensen te helpen. Dus. Prima toch? 

Een lerares heeft de ochtend-oefening van Donna een beetje aangepast voor kinderen. Het leuker gemaakt door er een liedje bij te verzinnen. Ik had direct mijn oordeel al klaar, ik ben geen kind, ik heb geen kinderen dus ik kon me er niet zo in vinden. Eerlijk gezegd, ik zat vooral geamuseerd naar het amateuristische gerommel met de camera te kijken. Toch, ik bekeek het filmpje nog eens en probeerde dat te doen met een niet oordelende blik. Wat lulde ik nou? Het is gewoon een goed idee en, gezien de reacties op het filmpje zijn mensen er blij mee. 

Deze oefening is niet alleen voor kinderen, iedereen kan meedoen, mits je niet te wankel op je benen staat want er zitten wat balans-dingetjes in verwerkt. Ik zou zeggen: doe eens mee (als je dat kunt). 

Het liedje is nog aanstekelijk ook, terwijl ik zelf mijn tai chi oefeningen deed vanmorgen, zong ergens in mijn achterhoofd het begin van het liedje van deze lerares in mijn hoofd mee: wake up everybody (healthy body), wake up! 

Met aandacht lopen / leven.

Het is weer maandag, het weekend waarin Hen en ik onze workshop loopmeditatie (deel 2) deden is achter de rug. Het vliegt altijd om, die tai chi weekenden.
Martin Wessels (Chi Choice) geeft de workshops. Die man is een onuitputtelijke bron van informatie en kennis, vergaard dankzij een bewogen leven, hard werken en met plezier en aandacht leven.
Alles wat hij anderen leert komt volgens zijn eigen zeggen ook weer naar hem terug via verhalen wat er met mensen gebeurt als ze gaan oefenen, wat er verandert in hun leven. Het is voor hem een uitdaging om zelfs mensen die niet-zelfgekozen een workshop bij hem volgen (team building etc.) weg te laten gaan met een gevoel dat ze iets geleerd hebben, iets waar ze zelfs de rest van hun leven iets aan kunnen hebben.
Om het maar eens populistisch te zeggen: Martin verlegt een steen.

Als je geïnteresseerd bent moet je zelf maar eens zoeken op het internet. Er is nog steeds een website in de lucht van de grondlegger van de tai chi tao, de inmiddels overleden Jan Kraak, en bovendien vind je er volop informatie over Martin Wessels (Chi Choice), de enige Tai Chi Master die ik gevonden heb die tai chi en qi gong beoefent die zeer heilzaam werkt en les geeft op een manier die niet alleen blijft hangen maar die je ook stimuleert om je verder te ontwikkelen. Bovendien, je kan met Martin ook nog eens lachen.

Maar goed, de aanleiding van dit blogberichtje is de loopmeditatie. Ik kocht namelijk om mee te kunnen doen nieuwe schoenen. Weer thuis besefte ik dat ik nu echt wat oude schoenen moest weggooien. De nieuwe passen namelijk niet meer in de kast. Drie paar oude schoenen stonden al op de nominatie om weggegooid te worden. Vorige week nog stond ik met die oude, soms door de schoenmaker herstelde schoenen in mijn handen, de vuilnisbak gaapte met open deksel een metertje van me vandaan. Maar ik kon ze niet weggooien. Ze stonden pal voor mijn neus, de versleten Lowa's en de Wolky's. Het zachte binnenleer van de ene, de soepele ingelopen leren banden van de ander. Maar versleten.
Wat me weerhield om ze weg te gooien? Tja, het enige wat ik kan bedenken is dat ik ben opgegroeid net na de oorlog. Niets wat bij ons thuis OOIT nog eens gebruikt kon worden mocht weggegooid. Mijn vader had af en toe van die momenten dat hij het halve huis naar de stort bracht, behalve zijn overtollige gereedschap, zijn moertjes en boutjes en honderdduizend kistjes met nippeltjes en ringetjes. Die bracht ik jaren nadat hij was overleden naar de stort. Karrenvrachten vol. Het zuinig zijn en bewaren zit dus van twee kanten in mijn genen.
Maar behalve dat ik deze opvoeding heb genoten komt er ook nog bij dat ik in de loop der jaren een enorme hekel heb gekregen aan de wegwerp-maatschappij. Het kopen en niet gebruiken, weer wegdoen. De winkels die volstaan met goedkope rommel die in China is geproduceerd. Het ontgaat me niet dat de wereld zwaar gebukt gaat, misschien zelfs ten onder gaat dankzij ons consumptieve gedrag. En ik doe er aan mee. Niet zo heel erg, maar toch. Dus dacht ik vanmorgen, loopmeditaties leren is heilzaam, maar als ik alles wat ik daarbij aan ruimte in mijn hoofd creëer niet vertaal naar verandering, naar ruimte in mijn leven, is mijns inziens alle moeite zinloos.

Ik haalde alle schoenen die ik bezat bij elkaar, uit de schoenenkast, de rondslingerende, ook die die ik in de tuin aandoe (lekke laarzen), sorteerde ze, pakte de stofzuiger voor het zand op de bodem van de kast, sopte de planken. Toen bekeek ik alle schoenen die ik netjes op een rijtje had gezet. Het platteland en het hebben van honden dirigeert mijn schoenenkeuze, vrijwel alle schoenen die ik heb zijn geschikt om te werken, wandelen. Of om tai chi te beoefenen.
Achter me gooide ik de schoenen die ik wilde weggooien. Echt. De sandalen waarvan de zolen het dit weekend begaven gooide ik er bovenop. De vuilnisbak ging open ...... en hoppa. Verbaasd stond ik nog even in de vuilnisbak te kijken, het bleek namelijk helemaal zo moeilijk niet.