Jong en gelukkig.

Je zal maar zo'n foto hebben van je ouders. Jong, verliefd, zoenend en dan nog wel in de tuin van pa's zus in Blaricum ook. Ik denk dat de foto in 1948 of '49 is gemaakt.
Mijn vader zou deze week 91 zijn geworden, als. Maar goed, wat we nog wel hebben zijn de foto's, de herinneringen. Vanmorgen nog sprak ik over hem, want hij was een bijzondere man en ik denk met veel liefde aan hem terug. Ik heb altijd geweten dat hij veel van ons hield en ik kan alleen maar hopen dat hij wist dat wij van hem hielden. Houden. Want verdriet slijt, maar houden van gaat niet over.

Jip, lente.

Het kan Jip niks schelen dat het net nog goot van de regen. NU schijnt namelijk de zon.

Als ik Davo en Jip naar buiten laat wordt er eerst een knetterhard inspectierondje in de tuin gerend, niet door Davo, die kijkt me aan en wacht op wat lekkers. Als ik tevoorschijn kom met de pensstaafjes wordt Jip weer helemaal dol, ditmaal moeten er blijdschapsrondjes door de tuin gerend worden. Het gras vliegt om onze oren. Davo staat wat opzij  (uit de gevarenzône) en kauwt op zijn pensstaafje. Jip niet, die laat altijd direct zijn staafje vallen en rent rent rent eerst, anders knapt hij uit zijn voegen van blijdschap.
Soms, zoals vandaag, stopt hij te laat met blij rondrennen en is zijn pensstaafje opeens op miraculeuze wijze verdwenen. Even staart hij in het gras, snuffelt nog eens. Nee, niks. Jip zou Jip niet zijn als hij er mee zat. Hij voelt de zon en ploft intens tevreden in het natte gras neer.