Mijn broertje moest geboren worden, 1960, en mijn ouders vonden het een goed plan om ons, de meisjes, naar een zomerkamp te sturen van een of andere religieuze club, De Klimroos. Het blijft me eeuwig bij dat ik het er bitter koud heb gehad 's nachts en dat we slecht te eten kregen. Te weinig. Ik heb er al eerder over geschreven, lees maar even als je het leuk vindt: De Klimroos. Daar vind je ook een foto van de straat zoals die toen was. Nu staan er nieuwe huizen.
Onlangs vond ik toen ik mijn moeder hielp met wat kasten opruimen heel wat post van vroeger terug.
Er was ook een envelopje met drie briefjes er in, van mijn zus Hennie, Marijke en van mij. Het briefje van mij had ik aanvankelijk over het hoofd gezien, het zat klein en dun onderin het envelopje. Geschreven vanuit dat vakantiekamp. En weer, terwijl ik die oude briefjes las voelde ik de armoede en de kou daar 's nachts, de ruwe paardendeken, en zie ik me zitten op die lange banken, mijn vinger omhoog voor nog een boterham, om dan een kale boterham te krijgen, een boterham met duif (de duif was weggevlogen grapten ze dan).
En mijn broertje? Die maakte alles goed, die wachtte met geboren worden tot wij weer terug waren.
Ik geneer me er eigenlijk een beetje voor, maar wat kan mij het schelen, ik vertel het gewoon: ik heb voor het eerst van mijn leven over George Clooney gedroomd! Veel is al vervlogen, want zo gaat dat met dromen, maar ik zal vertellen wat ik nog weet.
Er was een 'social gathering', een bijeenkomst van mensen en ze zaten in een kring om een redelijk grote tafel. Twee stoelen waren er nog vrij en iedereen had het erover: waar zou hij gaan zitten? Daar kwam hij aanlopen, liep de groep voorbij en ging op een stoel zitten die een stukje verderop stond. Ik aarzelde geen moment, stond op en liep naar hem toe, vlijde me op zijn schoot en hij sloeg zijn armen om me heen, kuste me, en we praatten even met elkaar, ik nog steeds opgekruld in zijn armen. We kenden elkaar goed, het was vertrouwd.
Nee, geen ranzige bijzonderheden, hier eindigde de droom. Ik werd wakker, merkte dat het hartstikke laat was omdat ik Jip door de kamer hoorde slenteren, de George Clooney van het hondenras. Bijna negen uur!
Ik rekte me eens goed uit, dacht aan mijn droom en toen direct aan wat tv-beelden van oude Nederlandse 'televisiesterren' en de oud-burgemeester van Amsterdam, Ed van Thijn, die gisteravond bij omroep Max gezamenlijk zich aan een test onderwierpen en een week lang samen in een villa logeerden met als doel iets van hun jeugd of kracht terug te vinden.
Dat vond ik boeiend en het relativeert 'de roem' enorm. (straks ook even zien? via deze link kan je alsnog kijken, heb even geduld met het opstarten van het programma) .
Ik stapte in bad, nadenkend over roem, over ouder worden en de problemen ervan, voelde het warme water me troostrijk omhullen en genoot van deze milde overgang naar de dag.
Zoals zo vaak dacht ik terwijl ik mezelf afdroogde aan de schilderijen van Bonnard, die nu gemixt werd met de gedachte aan George Clooney. Ik maakte in gedachten mijn eigen schilderij, in heldere Bonnard-kleuren, mezelf afbeeldend nog staand in het bad, afdrogend, en op een stoel niet ver van me vandaan, een beetje onderuitgezakt, zijn armen op zijn benen met de handen in elkaar geslagen, en met zijn hoofd wat scheef, lachend, een gezellig met me pratende George. Terwijl ik het opschrijf moet ik diep zuchten, wat ben ik toch een romanticus. Toch, George mag bewonderd worden door vele vrouwen, de vrouwen die zijn leven met hem deelden deden dat niet lang. Geld maakt niet gelukkig zegt men, en misschien maakt zelfs George Clooney niet gelukkig.
En, George Clooney is ook al vijftig, dacht ik terwijl ik me aankleedde. Toen ik laatst een foto van hem zocht op het internet vond ik een berichtje van vorig jaar dat hij een huis zocht met zijn nieuwe vriendin. Weer ontstond een schilderij in mijn hoofd, een strakke villa met een man en een vrouw ervoor lopend, George, zijn vriendin aan zijn zijde, opzij kijkend naar die wat romeins aandoende villa, hier en daar zie ik toch een hoekje afbrokkelen. Ergens spiegelt een zwembad, hee, het is een Willink- schilderij ditmaal. Koel en helder met veel blauwtinten. George loopt nonchalant met zijn handen in zijn zakken, de haren van zijn vriendin wapperen opzij terwijl er toch verder geen aanwijzingen in het schilderij zijn dat het waait. Toch, een opwaaiend vel papier ligt op de grond, een vinger van de vriendin wijst er al naar. Wat staat er op dat papier? Aanwijzingen om gelukkig oud te worden? Of gewoon mijn telefoonnummer? Voor tai chi lessen bedoel ik natuurlijk, want zelfs George zal oud worden en moeite krijgen met zijn balans.
Blijf fantaseren mensen, blijf gezond en luister nog even naar de tante van George, een begenadigd zangeres en tot op hoge leeftijd zingend, Rosemary Clooney.
Op jonge leeftijd leerde Clooney omgaan met de camera; zijn vader nam vaak zijn familie mee naar publieke optredens en de jonge Clooney verscheen zelfs in een van zijn televisieprogramma's. Op de Augusta High School was Clooney een begaafd honkballer, maar tijdens een tryout bij de Cincinnati Reds bleek hij niet goed genoeg om prof te worden.
Op 15 december1989 trouwde hij met actrice Talia Balsam, van wie hij in september1993 weer scheidde. Sindsdien heeft Clooney gezegd dat hij nooit meer opnieuw zal trouwen.[1] Daarnaast had hij vijf jaar een knipperlichtrelatie met Lisa Snowdon. Van 2007 tot 2008 had hij een relatie met Sarah Larson. Sinds 2009 had hij een relatie met model en actrice Elisabetta Canalis. In juni 2011 lieten Clooney en Canalis in een gemeenschappelijk verklaring weten uit elkaar te zijn gegaan. Tegenwoordig heeft Clooney een relatie met Stacy Keibler (geboren 1979) [2]
In eerste instantie schreef ik over mijn wandelingen met mijn eerste hondje, maar al gauw versmolten de berichtjes met andere dingen, ontmoetingen, interesses, van alles. Het helpt mij om de schoonheid van de dag of van het leven te zien, op goede, maar ook op minder goede dagen.
