Beklimmen van de K2.

Allemaal, mensen met goede voornemen en die zonder: allemaal een gelukkig nieuw jaar!

Ik hoor bij de groep die geen goede voornemens heeft! Werkt toch niet tenzij je al een tijdje gemotiveerd bezig bent en een plan hebt dat je volgt. Zoals sporters dat doen.
Een plan heb ik echter wel, al jaren: met goed weer: wandelen met de honden of buiten-karweitjes doen. Slecht weer: binnen-karweitjes doen (of een boek lezen!). De binnen-karweitjes vind ik het vervelendst, ik heb een hekel aan administratie of belasting, en op de achtergrond wacht het uitzoeken van mijn moeders nalatenschap.

Vandaag was ik zo flink om een doos open te maken waarin allemaal oude agenda's en schriftjes van mijn moeder zitten. Het begon direct goed: ik kreeg de groeten. In de eerste agenda zat namelijk een kaart waarop stond: 'dit opkikkertje kan je wel gebruiken!'. Tekening van een kikkertje met een polsstok erbij. Leuk. Mijn moeder hield van dit soort kaartjes.
Een schriftje sloeg ik open: diverse uitstapjes beschreven door mijn moeder. Ik werd er niet verdrietig van, ik had het idee dat ik vandaag (een deel) uitzoeken van die boekjes wel aankon, schonk een kopje thee in en zette, omdat het huis zo stil is en de wind zo loeit, de tv aan waarop een reünie van bergbeklimmers. Ze hadden de K2 beklommen en daar waren heel wat mensen bij omgekomen. Waarschijnlijk valt de wereld ook wat dit betreft in twee groepen uiteen: in een groep die bergbeklimmers benijden en zelf ook van spannende dingen houden, de andere groep, waartoe ik behoor, snapt er niks van. Ze spreken van een team, maar zeggen telkens dat je niet aan anderen kunt aanpassen of laat staan helpen. Afdalen doe je dus zeker alleen, je kan niet even 'naast iemand gaan zitten'. Ik keek en luisterde telkens even, ik blijf het een onbegrijpelijke 'sport' vinden.

Ondertussen bladerde ik dus door de eerste agenda's. Traag, want op iedere bladzijde staat wel iets, vaak kom ik mijn naam of die van broer of zussen tegen. Wat leuk hebben we het toch gehad. Wat een rijkdom in beschreven uitstapjes, in duizenden kopjes thee en koffie, al dan niet met taart. Zelfs de kat, Moeska, wordt genoemd, die wil veel aandacht als mijn moeder terug komt van een weekje zee.

Dan pak ik een heel klein agendaatje, het plastic voelt oud en hard aan. 1967 zie ik staan maar dat zegt niks, mijn moeder gebruikte ook oude agenda's als het zo uitkwam. Onder een insnijding in het kaftje zie ik een briefje zitten waarop allemaal door ma geschreven nummers. Ook dat ken ik heel goed, mijn moeder schreef continu nummers op van borduurzijde, die nummers werden in de loop der jaren gewijzigd door de fabrikanten, dus die briefjes waren van onschatbare waarde. Ik lees op de achterzijde van 27 april 1967: Rode Roos,
• heel licht geel groen 5112? JS
\ licht geel groen 2022 JS
o rood 321 DMC
etc.

Nu zie ik op dezelfde plaats ook nog een hoekje van een ander papiertje, het zit een beetje klem maar ik voel dat het het gladde papier van een foto is. Dan schiet het fotootje tevoorschijn. Een cadeau, zoals ik er af een toe eentje ontvang als ik me over de spulletjes van mijn moeder ontferm.
12 juni 1947 staat in het fijne handschrift van mijn moeder op de achterkant. De bewogen foto laat mijn moeder zien toen ze nog geen moeder was, in de zomer van '47, in Blaricum op bezoek bij een zus van mijn vader. Het is warm, ze zit in het gras, gekleed in een hemdje en een korte broek. Ze trekt een vreemd gezicht, of kust ze in de lucht naar degeen die de foto maakte? Ah, daar lijkt het wel op. Ze waren natuurlijk nog stikverliefd, mijn moeder bijna drie maanden zwanger van mijn oudste zus. Mijn vader vast het Kodak-boxje hanterend (dat negen van de tien keer bewoog als je de foto maakte).

Ondertussen hoorde ik op de tv de mannen nog steeds praten over hun vrienden die hun leven hadden gelaten op die berg: Ja, het was erg, maar het risico is bekend bij iedereen; het hoort erbij.
Weer kijk ik naar mijn moeders foto. Een leven als een bergbeklimming. Pa haalde het niet, maar ik denk dat mijn moeder de top vrijwel heeft bereikt, ze is immers bijna (op een paar weken na) 90 geworden. En als ik zo in die schriftjes blader: wat hebben we het goed gehad. Met elkaar. Samen de berg op (en af), samen zwoegend, samen rustend, af en toe naast elkaar zittend als het nodig was, maar tot aan het eind samen.

Alsjeblieft, voor allemaal een (wazige) kus van mijn moeder:

Facebook / blauwe ogen.

Ik heb een raadseltje. Onlangs sloot ik een digitaal abonnement op de Trouw af. Ik kreeg een bevestigingsmail, en eentje waarin artikelen van vandaag stonden, klikte een link aan en er verscheen direct een artikel met onderstaande foto op mijn scherm. Ik keek naar de foto, begreep zonder het artikel te lezen waar het om draaide en dacht: o ja, ik wilde voor oud en nieuw mijn Facebook account de-activeren. Niet om hetgeen ik net gezien had, maar omdat ik Facebook niet gebruik/vertrouw en vanwege een artikel dat ik eerder in de krant had gelezen (en ook deze ). Daar komt bij, ik ben aan het opruimen, alles wat ik al lange tijd niet in handen heb gehad, geen waarde aan hecht, niet naar getaald heb (goeie boeken uitgezonderd) mag weg. Dus ook Facebook. 

Om niet af te dwalen, en omdat ik dat Facebook-account toch al wilde verwijderen las ik het artikel nog niet, vond ik via Google al snel  facebookaccountverwijderen.nl . Handig, en het verwijderen was zo gepiept. Vreemd was, dat alhoewel ik zelden of nooit Facebook heb gebruikt, ik toch een aarzeling voelde, alsof ik een drenkeling was in een enorme zee, en ik allemaal bootjes in de verte zag wegvaren. Een emotie waar Facebook gebruik van maakt (wil u echt al uw vrienden verwijderen?). NEE, dacht ik, IK ben de zee!, WIJ ZIJN DE ZEE! en MIJN ECHTE VRIENDEN weten waar ik ben, en drukte op de knop: verwijderen. Zo, nu veertien dagen niet inloggen of andermans pagina's bekijken want anders ben je automatisch als spijtoptant geregistreerd en word je zo maar weer lid gemaakt. Zonder te vragen of je dat echt wel wil. 

Nu het raadsel. Benieuwd naar de foto die me het laatste zetje had gegeven en benieuwd naar het bijbehorende artikel keerde ik terug naar mijn mail en zocht tussen de binnenkomende post. Niets te vinden. Nou zeg! 

Pas via het zoeken (Google) met de titel die ik boven de foto had zien staan (de blauwe ogen van Facebook) vond ik het artikel terug. Geschreven: 2 juni 2014 ! Mijn abonnement heb ik net afgesloten. Nou, hoe kan dat?
Nog een reden om Facebook-lid af te zijn, niet telkens op het internet te verdwalen (waar ik goed in ben) laat ik het simpel houden, de contacten met vrienden zo persoonlijk mogelijk, het internet is al geheimzinnig en duister genoeg.

Facebooks grote blauwe ogen. (Trouw, Nienke surft). 

Natuurlijk zal Facebook de nieuwe functie voor de app die ze binnenkort lanceren niet misbruiken. Facebook heeft immers het beste met de mensen voor; ze willen alleen maar één groot mondiaal vriendjes-netwerk bouwen. Maar handig is het wel, als je toestemming krijgt van al die wereldwijde vriendjes om mee te luisteren met hun smartphone.

De nieuwe functie is, volgens Facebook, bedacht om statusupdates gemakkelijk te voorzien van extra informatie. Door mee te luisteren kan Facebook herkennen waar je naar luistert of kijkt. Een soort van GPS-tagging, maar dan voor muziek, films en series. De functie wordt alleen geactiveerd als de gebruiker toestemming geeft, benadrukt de sociale netwerksite.

Ras tekenden 550.000 deze week een petitie tegen de nieuwe functie met het argument dat het inbreuk maakt op hun privacy. Facebook, dat al een vies privacy-luchtje om zich heen heeft hangen, reageerde direct: de functie wordt echt alleen geactiveerd met toestemming van de gebruiker en de data wordt niet opgeslagen. Of nee, eigenlijk wordt het wel opgeslagen, maar niet aan profielen gekoppeld en alleen geanonimiseerd in een database gestopt. Misschien privacytechnisch iets milder, maar nog steeds een goudmijntje, want die informatie is grof geld waard voor adverteerders. Nee, Facebook is niet geïnteresseerd in het afluisteren van gesprekken, liet het bedrijf weten.

Strategisch meesterbrein?
Getuigt het lanceren van deze functie van lef, stupiditeit of grootheidswaanzin? Nadat bekend werd dat Facebook miljoenen had gekregen om gegevens door te spelen aan de National Security Agency, iets dat CEO Mark Zuckerberg in eerste instantie ontkende, moet je wel zeer overtuigd zijn van je eigen kracht, wil je een functie lanceren waarmee een mobiele telefoon kan worden afgeluisterd.

'Slechts' 550.000 mensen tekenden de petitie. Dat is relatief weinig, in aanmerking genomen dat Facebook meer dan een miljard gebruikers heeft. Maar het is verklaarbaar uit het feit dat de functie in eerste instantie alleen in de Verenigde Staten beschikbaar zal komen. Is de commotie dan slechts een storm in een glas water of maakt het deel uit van een uitgekiende strategie?

Het lijkt erop dat de strategie voor deze privacygevoelige functie is om het klein te lanceren en het vervolgens langzaam uit te rollen naar de rest van de wereld. Het zou niet voor het eerst zijn dat er met een algemene update opeens een functie beschikbaar is waar je niet om hebt gevraagd. En het zou ook niet voor het eerst zijn dat er in een volgende fase opeens nieuwe gebruiksvoorwaarden zijn waar de gebruikers bijna onopgemerkt mee akkoord gaan. Behalve mooie blauwe ogen heeft Facebook ook een geweldige strategisch brein.