Gevonden Voorwerpen.

Een kennis tipte me over Delpher, een site waarop duizenden oude kranten te zien zijn. En er is een zoekfunctie, je kunt dus ook op je eigen naam zoeken. Zo vond ik de aankondiging van het 50-jarig huwelijksfeest van mijn opa en oma, waarbij verkeerde foto's waren geplaatst. Strenge onbekende hoofden. Drie dagen later, 9 maart 1965, volgt een rectificatie, met goede foto's. Ditmaal staren de blije hoofden van mijn opa en oma vanuit het verleden me aan.
Maar onwillekeurig lees ik ook de andere dingen. In 1940 organiseert het 'thuisfront' een kerstfeest voor  kinderen van in Duitsland tewerk gestelde mannen. De kinderen die naar het kerstfeest komen mogen hun papa hierphiephoera ook nog eens een cadeau toesturen!

Wat is er een hoop veranderd in de laatste honderd jaar. Mijn oma zei al eens dat zij gedurende haar leven (92 jaar) de komst van de auto en de vliegmachines had gezien, bovendien twee wereldoorlogen had meegemaakt, haar woonplaats Rotterdam totaal verwoest had zien worden, maar ook weer opgebouwd. Ze was opgeroeid in het vooroorlogse Rotterdam dat ik niet ken, op haar klompjes gedanst onder de Delftse Poort. Ze had de boomstammen waarop jongens hun leven waagden in de Schie zien liggen bij de houtzagerijen, en haar moeder verkocht haring vanaf een kar. De rijke mensen wasten hun billen na de grote boodschap met sponsjes, en die sponsjes moesten uitgewassen worden door de laagst in rang zijnde dienstmeisjes. Mijn oma was zo'n dienstmeisje (twaalf jaar toen ze 'in dienst' ging), maar ze vergat wel eens het sponsje terug te leggen en dan brulde de heer des huizes vanaf het kleine kamertje: MARIE! waar is mijn sponsie! Ze zou haar hele leven lang om die herinnering lachen.
Tja. Opeens ben ik verdwaald in het begin van de vorige eeuw, dankzij al die krantenartikelen. Als ik blijf lezen zie ik straks ook nog mijn Simca te koop staan, rond 1970 denk ik.

Wat me verbaasde is dat er zo verschrikkelijk veel gevonden voorwerpen in de oude kranten staan. In dit geval in oktober 1940 in "Het Vaderland". Oorlog. Wie verliest er nou regenpijpen, een hond of een handkar? Waren het deels dieren of spullen die uit de gebombardeerde straten kwamen?  Dat lijkt er wel op. Maar het is mooi om te zien dat er ondanks die stressvolle tijd iemand zelfs de moeite neemt om te vermelden dat ze een rood kinderportemonneetje (sportmodel) heeft gevonden, inhoud: o,o3 en nog een halve  cent, op te halen bij Schriek.

Opel Olympia 1952

Een programma op tv gaat over het restaureren van auto's. De motorkap gaat open en in het gapende gat ligt ergens een motortje, er zit een accu en nog wat onbekends, een bobine geloof ik, een remkabel zie je als een sliertje spaghetti lopen.
De mannen van het restaureer-bedrijf slopen de auto zo'n beetje en bouwen hem dan weer op. De Amerikanen die ik in soortgelijke programma's zie zetten vaak een andere (enorme) motor in de auto, de Engelsen proberen zoveel mogelijk van de auto te behouden.

Later komt de blije eigenaar het ding ophalen, vandaag toevallig een oudere man die zijn auto al twintig jaar in de garage had staan: voor later. Van restaureren komt natuurlijk niks, tegen de tijd dat je gepensioneerd bent en voor het restaureren tijd hebt, ben je lichamelijk niet meer in staat om zo'n grote klus te klaren. De man durft niet zelf in de auto weg te rijden, de restaurateur stapt achter het stuur om eerst even een klein rondje te rijden 'om te wennen'.
Het lijkt leuk, zo'n oude auto, en ik kijk graag naar de stoeten die hier eenmaal per jaar door het streekje rijden, zwaaiend naar de blije eigenaars, maar ondertussen denk ik altijd aan mijn vaders eerste auto, een Opel Olympia. Ik vind op het internet veel plaatjes van de Opel zoals hij zo'n beetje was. Mijn vaders auto was grijs of beige, licht in ieder geval, en hij was oud, toen al (rond 1957). Regelmatig moesten we het ding aanduwen, wat we met de hele familie deden. De versie van 1952 die ik op internet vindt heeft al zij-knipperlichten naast de deur, volgens mij had die van mijn vader het niet. Ergens moet ik nog een foto hebben, ik zal eens zoeken. Geen idee hoeveel hij ervoor betaald heeft, mijn moeder zou het vast nog geweten hebben.

In ieder geval zou zowel mijn vader als mijn moeder heel verbaasd zijn geweest over de prijzen die ze nu voor zo'n (nog niet opgeknapte) auto vragen. Belachelijke prijzen als je het mij vraagt. Ik zou er nog geen 1000 euro voor geven ondanks dat het de eerste auto is die ik mocht besturen, zittend op schoot bij mijn vader, op het auto-strand van Oostvoorne. Jeetje, 30.000 euro. Zouden ze nog steeds aangeduwd moeten worden?

1952 Opel Olympia 1452cc For Sale

£ 25,470 ( approx. $ 38,583 or CHF 36,627 or € 30,000 )