1e Kerstdag 2011.

Tweede kerstdag, 9.09 uur. Nee, ik heb niet zo goed geslapen, maar dat is helemaal oke.  Er zijn van die momenten dat je geen afscheid van de dag kunt nemen, gisteravond was zo’n moment. Ze waren hier (bijna) allemaal, in volgorde van binnenkomst: ma, Henk en Paulo, Lien, Marijke, Harrie, Karel en Hen, Martine, Raymond, Lya, Jeroen, Kasia, Kareltje, Helena, Johanna, Peter en de twee prinsesjes Nynke en Lotte, het derde prinsesje had bij haar moeder een feestje. En o ja, wij waren er ook natuurlijk, nog een Peter en Tineke. Familie. Qua leeftijd overbrugden we bijna een eeuw.

De kachel brandde, mijn hondjes wandelden even relaxt tussen alle drukte door om daarna weer op hun eigen plekje te gaan slapen, de kat liet zich de godganse dag niet zien, die lag op haar vensterbankje met knijpoogjes te kijken naar de auto’s die stopten, het eten dat naar binnen werd gedragen. Ze zat daar uren. Ik dacht er pas aan om haar eten te geven toen wij al aan de afwas waren.

De geur van eten trok gedurende de middag door het huis, soep, pasteitjes, groenten en vlees. Ook de oven van ma werd ingeschakeld, twee huizen verderop, en voor de rest was het een heel gepuzzel wat wanneer in de oven kon. Het ging prima. Iedereen hielp. En toen de stapels vuile borden en schalen het aanrecht aan het oog onttrok werkten enkele dapperen zich door deze enorme berg heen, waarvoor hulde.

Het was een mooi moment dat Lya, die als een van de laatsten in onze familie is verwelkomd het eerst het woord nam toen we aan tafel zaten, en uitsprak hoe zeer ze het waardeerde, mooi vond dat we als familie zo’n goeie band hebben, dat we hier met 20 man gezellig met elkaar kerst vierden, en dat het beeld van kerstmis compleet was, inclusief 'het kindeke' in de vorm van onze Helena. Daarna sprak Kasia, die onvoorstelbaar goed Nederlands spreekt, iets wat wij niet als vanzelfsprekend ervaren en zeer waarderen in haar. Peter zei dat hij niet wilde achterblijven, als derde "aangetrouwde" van de kinderen, hij schaarde zich bij de eerdere sprekers. Rijke momenten, warme woorden. De rijkdom die familie heet.

De tijd verstreek ongelooflijk snel, af en toe staarde ik gewoon even naar mijn bordje of keek in de rondte. Lachende stemmen, spelende kinderen, kaarslicht, muziek, de feestelijke tafel, de inzet van iedereen, de schalen met eten die geurend langskwamen, het behulpzame en voorkomende van iedereen, het was grandioos, en daar laat ik het maar bij voordat ik sentimenteel word.

Geborduurd Hertje.

Mijn moeder zoekt wat biasband, wat 'drukkertjes' om jurkjes te maken voor de barbies van haar achterkleinkinderen. Prachtige glanzende stof ligt klaar op de tafel, het worden feestjurken.
Vandaag deden we een hoop moeite om patroontjes te zoeken, er schijnen magazines te zijn met naai-, haak- of breipatronen voor barbies of andere poppen.
We liepen de speelgoedwinkel in, de boekwinkels. Niets. Bij de laatste winkel hielp een schat van een man die toen hij onze vraag aanhoorde snel zijn ogen naar het plafond draaide terwijl hij dacht, even met een vinger op zijn lip tikte, en toen achter zijn toonbank vandaan stapte, zeggend dat .... volgens hem .... ondanks de drukte liep hij naar het enorme rek met hobby-magazines, pikte er een uit, scheurde het cellofaan kapot en bladerde, liet toen bijna trots de patroontjes zien. We kochten het blad natuurlijk.

Weer bij ma thuis zette ik de naaimachine alvast voor haar neer, stofte hem af want hij is lang niet gebruikt.
Daarna zochten we naar band en vonden dat niet direct, ik pakte een andere, grotere doos uit een kast, we kozen band en garen uit en terwijl mijn moeders handen door de dozen rommelden keek ik naar de restanten van een heel leven aan naaiwerk: ritsen, kantjes, bandjes, knoopjes en hier en daar een flintertje stof. Je kan van alles vinden in zo'n doos, zo ook een kladblokje, klein, zo'n 8 bij 5 centimeter, op de voorkant is een schattig hertje geborduurd. Ma gooit het uit de doos met een 'dit hoort er natuurlijk niet in'. Ik pak het op, herken het niet wetend waarom en blader er in, niets staat er in genoteerd, geen ontboezemingen, geen boodschapjes, niets. Glad papier met heel fijne lijntjes, geel van ouderdom. De geur van oud papier komt in mijn neus als ik de blaadjes door mijn vingers laat schieten. Ook al herkende ik het blokje, ik heb het hertje op de voorzijde niet geborduurd.
Nee, mijn moeder weet niet van wie of voor wie het was, ze zegt 'een van jullie zal het wel op school gemaakt hebben'.
Goh, nooit gebruikt, wat raar eigenlijk. Daar moet ik even over nadenken, terwijl mijn handen de glanzende stof voor de barbiejurkjes gladstrijken.