Winter.

Ik heb de pest in en geef de winter de schuld. 's Morgens voel je het direct, de winter is terug en goed ook. Kleumend maar dapper voorthobbelend op de knetterharde akker hierachter lopen de ganzen naar wat gras te zoeken, niet zo blij gakkend als anders. En dat meen ik echt, ze zijn stiller, alsof ze hun energie niet nodeloos gakkend willend opsouperen.
Pareltje staat toch iedere morgen luid mauwend voor de deur, die wil naar buiten, maar ja, zij draagt de
dikste bontjas van ons allen en als ze terugkomt stort ze zich zowat naar binnen.

Voordat ik de honden in de tuin laat pak ik Davo's lijfje warm in in de dikste jas die er is, de jas die van Yardan geweest is en wiens haren nog altijd in de randen zitten verweven. Jip is stoer, die rilt zelden, en alleen hij lijkt van het weer te genieten. Hij draaft door de tuin alsof de harde grond hem totaal niet dwarszit.
Wandelen doen we bijna niet. Op de wegen ligt zout en dat is pijnlijk voor hondenvoeten en door het veld valt niet te lopen omdat je je benen breekt op die vastgevroren kluiten. Afgelopen zondag hebben we met de hele familie (en met Jip en Davo) in het bos gewandeld, het lopen is daar ook moeilijk, maar je hebt tenminste geen last van die snijdende wind.

Dit vind ik de moeilijkste tijd van het jaar, de lente heeft zich al laten zien en dan toch pakt de winter nog even uit met een gemene wind waardoor het lijkt of het 20 graden onder nul is. Vorst is hard en ongenaakbaar, vind je niet? En dan heb ik nog een huis met een kachel, hoe is het dan voor de dieren buiten? Die kunnen niets anders dan zich aanpassen, beetje honger lijden.

Voor het raam staand kijk ik naar de ganzen, ze vliegen af en toe in groepjes op, dalen weer. Zo meteen laat ik de honden even plassen in de tuin, daar schrikken de ganzen van, ze weten niet dat er een hek om de tuin staat. Dus zeg ik het ze: niet opvliegen .... spaar je energie.

Lucian Freud - windhonden.

Kon ik maar net zo schilderen als hij. Lucian Freud is een inmiddels overleden Engelsman. Hij is overleden op 20 juli vorig jaar. Hij schilderde mooi, vaak rauw, de mens niet mooier makend dan hij is. Maar ja, de naakte waarheid is, als je eerlijk bent, niet alleen maar jonge-meisjes-schoonheid.
 
Wat Lucian altijd zonder die rauwheid schilderde zijn de honden. Nooit komt die bijna botte rauwheid in zijn penseelstreken terug, waaraan je kunt zien dat hij het hondenras lief had en met name de windhonden.

De windhond leent zich bij uitstek voor tekeningen en schilderijen. In de eerste plaats is het het ideale model want ze slapen de godganse dag. Ten tweede zijn ze kortharig en gespierd, hun anatomie is goed leesbaar. Ten derde, en dat is wat mij betreft het belangrijkst, hebben ze iets aandoenlijks door hun tengerheid, daarnaast iets hopeloos dramatisch in hun blik, iets naakts, waardoor je wel van ze moet houden. Zodra je eenmaal je handen op dat warme zijdeachtige maar zo sterke lijf hebt gelegd ben je verkocht, verliefd in mijn geval. Ik denk dat Lucian Freud net zo veel van ze hield als ik doe. Kijk maar naar de afbeeldingen hieronder.
Ik weet hoe het voelt als zo'n hondensnuitje in je handpalm ligt, dat maakt het extra mooi om naar zo'n schilderij te kijken.

Het eerste schilderij laat een niet-windhond zien, en, zoals je ziet, de enige die niet ontspannen ligt te slapen.